Water
Water begint als een mysterie. Willow betrekt een klein huisje op een afgelegen eiland. Haar eerste daad: haar naam veranderen van Vanessa Carvin in Willow Hale. Waarom doet zij dit?
Water is het eerste deel in de Elementenserie van John Boyne. In de serie gaat Boyne in vier novellen in op verschillende perspectieven rondom misdaad en trauma. Een gewaagde onderneming. Het kan taboedoorbrekend zijn. Maar ook de plank helemaal misslaan.
Schuld
Het boek begint als een mysterie, maar is een psychologisch verhaal. Het draait niet om het ontrafelen van het mysterie, het is geen ‘wat-is-er-gebeurd’ of ‘wie-heeft-het-gedaan’. Het draait om de krassen en wonden op de menselijke ziel na een misdaad. Hoe schuldig ben je zelf als je partner een misdrijf heeft gepleegd? Wat had je kunnen weten? In hoeverre ben je zelf schuldig? Het perspectief is verrassend: de partner van de dader. Het is een goed geschreven verhaal dat makkelijk leest met een prima spanningsboog. Een klein verhaal over een groot thema.
Hoofdpersoon
Dit thema vraagt een hoofdpersoon die je kunt begrijpen en in wiens hoofd je kunt kruipen. Dat lukt niet bij Willow. Ik had daarom een dubbel gevoel bij het lezen. Willow liet zich lastig kennen. Daardoor kwam haar verhaal niet zo bij mij binnen. Aan het einde snapte ik waarom Willow zich niet liet kennen. Eigenlijk zou je met die wetenschap het boek nog een keer moeten lezen. Zodat Willows verhaal wél binnenkomt.
Ook vond ik een aantal passages ongeloofwaardig. Willow doet uitspraken die niet bij haar passen. Ik dacht dat ze die in haar hoofd droomde, maar het bleek echt. En welke moeder laat een 13-jarige dochter alleen achter in een stad?
Onpersoonlijk
Uiteindelijk overheerst bij mij de teleurstelling over het onpersoonlijke ver-van-mijn-bedverhaal. De kracht van verhalen vertellen is juist dat je even in andermans leven stapt. Jammer, want met een net wat toegankelijker Willow had dit een prachtboek kunnen zijn. De schrijfstijl is top: het leest makkelijk en over elke passage is nagedacht. Er zit ook genoeg vaart in het boek om door te lezen. Helaas blijft Willow een kleurloos personage.
