Spiegeldagen
Ruben moet het familiehuis in Spanje verkopen. Daarvoor heeft hij oma Pepa nodig, maar zij is drie jaar geleden spoorloos verdwenen. Waar is zij? Ruben gaat op zoek naar oma en het verhaal van het familiehuis. Een roadtrip door de grijstinten van de geschiedenis, familiegeheimen en de erfenis van je voorouders.
Ik was op zoek naar Land van echo’s in de bibliotheek, maar die bleek uitgeleend. Dit boek stond er wel, dus ik nam dat mee. Geen idee dat dit eigenlijk een soort vervolg is. Samen met Land van echo’s is Spiegeldagen een tweeluik. Gelukkig bleek dit boek prima op zichzelf te lezen. Sterker: ik vond het prachtig.
Familiehuis
Spiegeldagen is een prachtige roadtrip door het familieverleden naar Rubens thuis. Het is het levensverhaal van oma Pepa (Josefa Flores), verpakt in het verhaal van Ruben die het familiehuis in Spanje (Alquerías) moet gaan verkopen maar dat eigenlijk niet wil. Ruben is zo’n typische 30’er op zoek naar zichzelf. Je ontmoet hem als hij door de straatjes van Venetië dwaalt. Hij vindt het er prachtig: al die historie, al die eeuwenoude huizen die zoveel hebben meegemaakt. Hij besluit naar Venetië te verhuizen. Tot het telefoontje van zijn broer Ewout die hem vraagt de Alquerías te verkopen. Ruben twijfelt. Hij heeft goede herinneringen aan de Alquerías. Zijn nieuwe goede vriend Ortisano raadt hem aan naar Spanje te gaan.
Die Ortisano is trouwens een briljant personage. Al enigszins op leeftijd, markies, kunstkenner, oorlogsveteraan en wat niet al. Hij deed mij denken aan Fermín, uit het Kerkhof der vergeten boeken van Zafón. Net zo breedsprakig en erudiet. En kunstkenner, waarmee Stokmans een mystieke laag aanbrengt in het verhaal. Want hoezo gaat het schilderij La Tempesta van Giorgiono uit de 16e eeuw over oma Pepa? Met zijn erudiete breedsprakigheid brengt Ortisano ook luchtigheid in het verhaal. En hij heeft genoeg mysterie om zich heen om interessant te blijven.
Spaanse geschiedenis
Oma Pepa is de stiefoma van Ruben. Ruben weet niet beter dan dat zij de vrouw aan opa Hermans zijde was. Over haar verleden weet hij niets. Stokmans wisselt Rubens zoektocht af met passages uit het leven van oma Pepa. Dit doet hij heel natuurlijk, door tijdens een jeugdherinnering van Ruben te schakelen naar het perspectief van oma Pepa die op haar beurt ook terugdenkt aan het verleden. Wat volgt is een rijke geschiedenis. Een geschiedenis van gitanos (zigeuners) die zich aansloten bij de traditionele encesero (rotsvissers), van de woelige Spaanse geschiedenis in de 20e eeuw met een burgeroorlog, van het grote zwijgen daarna en de pogingen van de generaties daarna met elkaar verder te leven. De geschiedenis roept ook meer vragen op.
Want wat wilde opa met dit huis? Waarom willen zijn moeder en broer het huis zo graag verkopen? Wat vindt zijn vader er echt van? Hoe zit het met opa’s verleden? Wat was zijn rol in de Spaanse Burgeroorlog? En hoe zit het met oma Pepa? Waar is zij? En hoe belandde zij in dat familiehuis? Welke geheimen herbergt het huis nog meer?
Stroomversnelling
Niet alleen de geschiedenis van oma Pepa houdt je geboeid. Want weet Ruben de Alquerías te behouden? Was opa nu goed of fout? Weet hij oma Pepa te vinden? En wie werkt hem toch tegen? Het verhaal raakt naar het einde in een stroomversnelling. Langzamerhand leert Ruben waarom hij zich altijd zo fijn voelde in de Alquerías. En wil hij het huis niet kwijt. Dat wisten wij – en Ortisano – natuurlijk al lang.
Ik ben heel benieuwd naar Land van echo’s en ga dat boek dit jaar zeker lezen.
Iedereen is zowel goed als slecht. Je kunt niet het goede vasthouden en het slechte loslaten.
