Solveigs belofte
Zweden 1967. Solveig Lejongart is erfdochter van de Leeuwenhof, studente diergeneeskunde en verloofd. Het leven lacht haar toe totdat een auto-ongeluk daar een bruut einde aan maakt. Solveig komt net als haar oma en moeder voor grote keuzes te staan en ook zij moet vechten voor het behoud van de Leeuwenhof.
Bomann heeft met deze trilogie drie keer hetzelfde recept toegepast: erfdochter, toekomstbeeld, ongeluk, de Leeuwenhof in nood, onmogelijke keuzes. En dat telkens tegen de achtergrond van een andere tijdsperiode. Je krijgt in de trilogie een beeld van de veranderingen in de 20e eeuw.
Liefde voor paarden
Ik moest vaak denken aan de paardenboeken die ik vroeger las, zoals de Bianca-serie van Yvonne Brill. Dat komt denk ik door de liefde voor paarden die echt uit dit boek spreekt. En ook de voorspelbaarheid van dit verhaal. Ik las dit boek direct na Mathilda’s geheim en ik merkte dat ik het ‘Bomann-recept’ al uit mijn hoofd kende. Gelukkig heeft dit boek weer genoeg historische details én schrijft Bomann vlot en meeslepend. Achteraf had ik dit deel wat later moeten lezen, over een paar maanden ofzo, dan had ik de voorspelbaarheid wat minder storend gevonden.
Direct na het lezen van Mathilda’s geheim vond ik het even verwarrend. Solveig verwarde ik vaak met Mathilda. En Mathilda kende ik eigenlijk niet meer terug uit deel 2. Het is een teruggetrokken, introverte vrouw geworden die weinig van zichzelf laat zien. Heel jammer, want in deel 2 was ze zo’n krachtige persoonlijkheid. Het lijkt wel of bijfiguren bij Bomann ook niet meer zijn dan dat: eendimensionaal achtergrondbehang. Heel jammer. Overigens komt Agneta er dit keer iets beter vanaf, maar ook zij is een schim vergeleken met de Agneta uit Agneta’s erfenis.
Trilogie
Als ik op de hele trilogie terugkijk, dan vond ik deel 2 het mooiste. Alle drie de delen zijn voorspelbaar en tegelijk goed geschreven. Het zijn voor mij echte feelgoodboeken en geen historische romans. Deel 2 komt er nog het dichtst bij in de buurt.
