Portret van een vrouw
Het meisje dat je achterliet, een portretschilderij van Édouard Lefèvre. Een schilderij dat ‘de macht heeft een heel huwelijk naar de knoppen te helpen’. Gemaakt door Édouard voor zijn verloofde Sophie, opgemerkt door een Duitse Kommandant in de Eerste Wereldoorlog en inzet van een rechtszaak in 2006.
Stoere Sophie
Het historische deel van het boek speelt tijdens de Eerste Wereldoorlog. Sophie Lefèvre runt samen met haar zus Hélène Le Coq Rouge, het plaatselijke dorpscafé. Hun mannen zitten in het leger. De omstandigheden voor de inwoners van St. Peronne worden steeds zwaarder. Op alle mogelijke manieren probeert iedereen aan wat extra eten te komen. Ook Sophie en Hélène. Vanaf de dag dat ze bijna betrapt worden, maakt de Duitse Kommandant hun leven nog moeilijker.
Ik vond dit deel prachtig geschreven. Je leeft hartstochtelijk mee met Sophie en moedigt haar zachtjes aan vooral zo stoer te blijven. De Duitse Kommandant vond ik wat minder geloofwaardig. Op een of andere manier kreeg ik telkens een nazi-officier in beeld en dan ging ik mijzelf corrigeren en dan was de betovering verbroken.
Roofkunst
Het andere deel van het boek speelt in Londen. De jonge weduwe Liv leeft als een soort kluizenaar in de glazen woning die haar man ontworpen heeft. Per ongeluk komt ze terecht in een gay bar en ontmoet daar Paul. Die blijkt advocaat te zijn en gespecialiseerd in roofkunst. En laat Liv nou net een stuk ‘roofkunst’ aan de muur hebben hangen…
Dit deel was het niet. Het verhaal pakte mij niet. Het was langdradig: de ‘toevallige’ ontmoeting duurt lang, de rechtszaak duurt lang, alsof Moyes maar wat schreef om de bladzijden vol te krijgen. Want ze kan veel beter (De sterrengever bijvoorbeeld vond ik prachtig). Ook de personages kwamen niet lekker van de bladzijden. Liv vond ik vooral ook nog eens irritant. Ik hoopte telkens als ze het glazen plafond opende dat ze erdoor weggeschoten zou worden. Ik was het zo eens met Mo die af en toe heerlijk cynisch Liv op haar nummer zet. Ook Paul vond ik niet sympathiek. En dan is het lastig om je te laten meeslepen in het verhaal.
Kortom: een prachtig historisch deel en een flut tegenwoordig deel. Jammer dat het niet uit de verf komt. Sophie verdiende beter.
