Pogingen iets van het leven te maken. Het geheime dagboek van Hendrik Groen, 83 1/4 jaar
Hendrik Groen is 83 1/4 jaar oud en woonachtig in een verzorgingshuis in Amsterdam. Hij besluit een dagboek te gaan schrijven en wel vanaf 1 januari 2013. Hij wil zich vaker uitspreken en waar kun je daarmee nu beter beginnen dan in een dagboek. Hendrik schrijft elke dag over wat hij meemaakt, wat hem opviel en hoe het leven in een verzorgingshuis is.
Bril van de 80+’er
Een dagboek van een 80+’er die woont in een verzorgingshuis. Je moet het maar bedenken. En vooral: je moet je maar zo kunnen inleven. Ik kan niet oordelen of dit echt de wereld van een 80+’er is. Ik kon mij er tijdens het lezen wel van alles bij voorstellen. En de bril van de 80+’er vond ik nog leerzaam ook.
Geestig en meedogenloos
Boven alles is dit boek erg geestig. Beetje Heel Holland Bakt-humor zou ik het noemen, braaf kneuterig Hollands met hier en daar een scherp randje. Ik zat regelmatig te grinniken.
Het dagboek is ook meedogenloos. Over de gebreken die nu eenmaal welig tieren in een verzorgingshuis. Over het totale gebrek aan empathie bij menig bewoner. Over de schaamteloosheid die op een zekere leeftijd de kop op steekt: ‘wat maakt het uit, over een paar jaar ben ik er toch niet meer’, dat idee. En over een bitterzoete late liefde.
OMaNiDo
Het mooiste van het boek? OMaNiDo, Oud Maar Niet Dood. Een club van 6 bewoners die besluiten van het leven dat ze nog hebben te genieten. In plaats van zich neer te leggen bij het nogal geestdodende aanbod in het verzorgingshuis of de vrijwillig verplichte maaltijden.
Was dit dan een fantastisch boek? Nee. Het zit vol met clichés: de kille directrice, een muitende secretaresse, een complot om het huis kapot te maken, een liefde, jaloezie. Voor het verhaal hoef je het niet te lezen. Wel voor de geestige humor. En dat je heel even de wereld door de ogen van een 80+’er bekijkt.
Kijktip
Verfilmd als serie: Het geheime dagboek van Hendrik Groen
