Noem geen namen
Sy vertelt het verhaal van de kindersmokkel uit de Hollandse Schouwburg. De personages zijn bijna allemaal fictief, maar wel gebaseerd op de ‘echte’ verzetshelden.
Jonge helden
Het verhaal volgt 2 jonge vrouwen. Katherine (’Ik heet Kaat’) studeert rechten. Of nou ja, doet alsof. Met haar huisgenote Anne en hun gezamenlijke vriend Pim woont ze in Amsterdam. De oorlog kabbelt aan Kaat voorbij. Totdat de Duitsers een razzia houden in de straat waar Kaat loopt. Een jonge vrouw probeert wanhopig haar baby in handen van Kaat te duwen. Kaat rent weg. En vraagt zich daarna elke dag af of ze dat wel had moeten doen. Via Pim en Anne komt ze in aanraking met het studentenverzet.
In de crèche bij de Hollandse Schouwburg werken Rosie, Judith en Betje. Het hoofd van de schouwburg Süskind en de directrice van de crèche Henriëtte Pimentel smokkelen waar het kan mensen de schouwburg en crèche uit. Na het opvoeren van de transporten benaderen Rosie en Betje actief ouders of hun kinderen mogen onderduiken. Via het kindercomité brengen ze zo honderden kinderen in veiligheid.
Niet kinderachtig
Het verhaal heeft een prettig tempo. Hoog genoeg om lekker door te lezen met genoeg vertraging om een beeld te krijgen van de personages en de wereld waarin zij leven. Het boek heeft de Jonge Beckmanprijs gewonnen. Terecht. Het is allesbehalve een kinderachtig boek. De schrijfstijl is niet ingewikkeld, dat is misschien de reden dat het bij de ‘young adult’-boeken staat. De personages hebben diepgang, het verhaal is aangrijpend en Sy gaat morele dilemma’s niet uit de weg.
Geen sprookje
Sy wilde vertellen over de keuzes waar je voor komt te staan in oorlogstijd. Dat is goed gelukt. ‘Natuurlijk’ kiezen de hoofdpersonen het goede. Dat is hier functioneel, omdat ze ook wil laten zien wat die keuze kost. Want verzetswerk is geen sprookje. Het is bikkelhard. Al die kinderen die elke week wél die tram instappen richting station waar de trein naar Westerbork vertrekt. De spanning tijdens elke treinreis met een kind. Wat als de Duitsers je verhaal niet geloofden? Een kind dat vooral nooit mocht vertellen hoe het heette en dat jij ook jouw naam niet vertelde. Wat je niet weet, kun je ook niet vertellen.
Ook mooi dat het verhaal niet stopt bij de bevrijding, maar nog even doorloopt. Want oorlog is niet over op de dag dat de wapens zwijgen.
Aangrijpend verhaal, goed geschreven en zeer geschikt voor iedereen om te ervaren dat oorlog niet zo simpel is.
