Mijn naam is Emilia del Valle
Emilia del Valle is journaliste in San Francisco. Of beter: columniste. Verslaggeven was geen vrouwenwerk volgens de hoofdredacteur van de Daily Examiner, maar columns schrijven mocht ze wel. Het is 1890, de tijd waarin de Verenigde Staten vonden dat zij het recht hadden zich met onlusten op het hele Amerikaanse continent te bemoeien. Dus ook met Chili. Als er een illegale wapenlevering naar Chili vertrekt, besluit de hoofdredacteur Emilia en haar collega Eric Whelan naar Chili te sturen voor een ooggetuigenverslag. Emilia grijpt die kans met twee handen: niet alleen mag ze onder haar eigen naam gaan publiceren, maar ze kan ook op zoek naar haar biologische vader. Hij zou een rijke Chileen zijn.
Easter eggs
Allende vertelt het verhaal van de Chileense burgeroorlog door de ogen van Emilia. De rol van journaliste is natuurlijk handig, want dan komt ze overal. Maar Emilia heeft nog een troef: ze heet Del Valle, een van de invloedrijke families in Chili. De naam Del Valle kennen we uit andere romans van Allende: Het huis met de geesten, Fortuna’s dochter en Portret in sepia. Heel handig verwerkt Allende personages uit eerdere boeken in dit boek. Easter eggs voor de fans.
Allende-verhaal
Emilia is een echte Allende-protegé. Vrouw, ambitieus en niet bang voor avontuur. Het decor – Chili – is ook bekend. Dus heel veel nieuws lees je niet in dit boek. Het is een ouderwets Allende-verhaal zoals je dat van haar mag verwachten. Met levendige personages die je zo voor je ziet, mysterieuze natuurmensen en liefdevolle beschrijvingen van Chili. Allende beschrijft de gebeurtenissen in Chili door het stof van de strijd: handig verslaat Emilia vanuit de regeringstroepen en Eric vanuit de rebellen. Het verhaal is op een prettige manier voorspelbaar. Wat het niet heeft, is een magisch-realistisch element zoals Allende dat in veel van haar andere boeken wel verwerkt. Het is zo weinig en zo klein dat het de naam niet mag hebben.
Voor de fans is dit een heerlijk Allende-verhaal tegen een historische achtergrond. Voor de niet-fans is het misschien wat teleurstellend.
