Liften naar de hemel
Een nuchter en bij vlagen afstandelijke coming-of-age. Het leest als een trein. Het koele en nuchtere verslag zorgt ervoor dat het verhaal te doen is, want er komt een hoop ellende en trauma langs.
Blanco
Paleaux beschrijft koel en nuchter het leven van Quintin. Het zorgt voor de broodnodige afstand, want het leven van Quintin is een puinhoop en een drama. Hij spijbelt, zat in een jeugdinstelling, loopt rond met een trauma en voelt zich onbegrepen. Ten einde raad gaat hij naar Canada. Daar kan hij opnieuw beginnen waar niemand hem kent. Hij logeert bij de familie Decker, een orthodox christelijk gezin. Die weten natuurlijk dat hij een probleemgeval is, dus helemaal blanco begint hij niet. Een strak regime van Bijbelstudie en gebed moet Quintin weer op het rechte pad helpen.
Lichtpuntjes
Langzaam ontrafel je de geheimen van Quitin. Het is knap hoe je helemaal in het hoofd van deze 16-jarige puber blijft en door zijn ogen de wereld bekijkt. Het is geen vrolijk verhaal. Het stugge volhouden van Quintin houdt het verhaal gaande. Je staat met hem op en vraagt je af ondertussen af waarom hij nog opstaat. En toch stapt hij elke dag weer zijn bed uit voor een nieuwe dag.
In Canada verovert de kleine Ruth Decker meteen Quintins én jouw hart. Ruth, de peuter met een verstandelijke beperking en tegelijk meer mensenkennis dan de hele familie Decker bij elkaar. Haar “QuinQuins” en hoeraatjes zijn hartverwarmend. Want het leven in Canada bij de familie Decker is verder kil en harteloos. En dan gaat hij ook nog bij boer Fletcher werken. En Fletcher houdt echt nergens van. Niet van mensen, niet van dieren en ik vermoed ook niet van zichzelf.
Tussen alle ellende zijn er ook lichtpuntjes. De stewardess op de vlucht naar Canada, zijn buurmannen in het vliegtuig, Ruth, domineeszoon Mike en de indiaan bij de ingang van het winkelcentrum. En zonder dat hij het zelf weet is Quintin zelf ook een lichtpuntje. Door gewoon mensen te zien zoals ze zijn en hen als een gewoon mens te behandelen. Ze houden hem op de been en hij hen. Tot de dag dat Quitin weer terug naar Nederland gaat.
Oef
Het is een heftig verhaal om allerlei redenen. Ik ontdekte pas toen ik het boek uit had dat het autobiografisch is. Alles is echt gebeurd. Slik. Want dat einde… Je hart gaat in duizend stukjes. Ik dacht ‘wie verzint dat nou, laat dat nou’, maar het is niet verzonnen. Oef.
“Je bent sterker dan je beseft, Quintin, jij bent de enige die jezelf naar beneden kan halen, niet vergeten, hoor.”
