Klara en de zon
Wat een lief boek! Ik heb genoten van de bijzondere opmerkzaamheid van Klara. Zij kijkt met heel eigen ogen naar de wereld. Klara ziet geen kwade opzet en die naïviteit zorgt voor een bijzondere dynamiek.
Klara is een kunstmatige vriendin. Oftewel: een robot-vriendin. Ze is geprogrammeerd om de beste vriendin te zijn van een pubermeisje. Daarvoor moet ze goed kijken naar de wereld om haar heen. Ze is zeer opmerkzaam en bekijkt de wereld op haar eigen manier. Als Josie de winkel binnenstapt, hoopt Klara maar 1 ding: dat Josie haar kiest als kunstmatige vriendin. Josie kiest haar en Klara kan haar geluk niet op. De winkeleigenaresse drukt Klara op het hart dat ze beloftes van mensen niet al te serieus moet nemen. Klara blijft echter stug geloven in het goede. Want zo is ze nu eenmaal geprogrammeerd.
Robotogen
Klara bekijkt de wereld met haar robotogen. Een mobieltje is dus een ‘vierkant’. Ze deelt ruimtes in vierkanten in en ondanks dat ze dus zelf een robot is, snapt ze niet veel van andere digitale apparaten. Het duurde bij mij wel even voordat ik doorhad wat Klara nu eigenlijk bedoelde. Als je meegaat in het perspectief, stap je in de bijzondere wereld van Klara. Lukt dat niet, dan betovert dit boek je ook niet.
Ishiguro schrijft in heldere zinnen waardoor het verhaal ondanks de zware thema’s lichtvoetig blijft. Josie en haar omgeving gaan op hun eigen manier om met eenzaamheid, verlies en rouw. Je ziet door Klara’s ogen wat dit met mensen doet. Ik vond het een bijzonder perspectief en ook wel mooi om er van een afstandje en toch middenin over te lezen.
