Je bent prachtig
De vier zussen Padavona zijn een onafscheidelijk stel. Vriendinnen hebben ze niet, want ze hebben elkaar. Dan krijgt Julia krijgt een vriendje, William, en de zussen sluiten hem allemaal in de armen. Het leven van de zussen lijkt gewoon verder te gaan. Lijkt, want William neemt zijn eigen familie mee. Ook al weet hij niet wat ‘familie’ is. Zijn ouders kijken niet naar hem om. Met de komst van William in de familie verandert de vertrouwde dynamiek in het gezin.
Familiepatronen
Julia stippelt haar leven nauwkeurig uit en ‘fixt’ de boel. Sylvia is de dromer die wacht op de liefde van haar leven. Cecilia, de kunstenares, raakt zwanger op haar 17e. Emeline cijfert zich voor iedereen weg en zorgt waar ze kan. Het kan niet anders of je herkent jezelf in een van de zussen of in stukjes van de zussen. En daarmee ook in de manier waarop de zussen omgaan met de tegenslagen die elkaar snel opvolgen.
Je volgt de hechte zussen vanaf het moment dat William hun leven binnenstapt. Het perspectief schuift voortdurend zodat je de personages van alle kanten ziet. Het is een intens familieverhaal. Complex ook, want dat zijn families. Over de rol die je in je familie hebt, hoe dat je leven beïnvloedt en ook hoe je soms door met andere ogen te kijken daar los van kunt komen. Over depressie en radicale keuzes. En dat alles in die oordeelloze stijl van Napolitano. Het gaat niet om je fouten, maar om hoe je ermee om gaat. En dat er altijd een tweede kans is, een manier om ermee om te gaan. Want ‘je bent prachtig’, zoals vader Charlie tegen zijn dochters zegt. Hij houdt van ze om wie ze zijn.
Napolitano levert hiermee weer een boek af over een ingewikkeld psychologisch fenomeen. In ‘Lieve Edward’ ging het over trauma’s en rouw. Dit boek gaat over familiepatronen en identiteit. Geen gemakkelijk boek, wel prachtig.
