Het zoutpad
Het zoutpad. Je vindt het fantastisch of je haat het. Ik heb dus een heel erge hekel aan dit soort ‘kijk mij, ik ga terug naar mijn roots, naar de natuur, mezelf vinden’ gedoe. Alsof je alleen maar in de natuur en door weer en wind ‘dichter bij jezelf’ kunt komen. En alsof dat anders niet was gebeurd.
Vijftigers Raynor en haar man Moth raken door pech, naïviteit en stress alles kwijt: hun werk, hun huis en hun gezondheid. Dus ga je een kustpad lopen, ook al is het doktersadvies ‘niet te veel doen’. En o ja, je hebt dus ook geen geld voor eten of overnachten, dus je gaat wildkamperen in een goedkope tent.
Zwelgen in je eigen fantastisch-heid
Ik heb mij door de pagina’s geworsteld. Het begon nog best interessant met de vertwijfeling die Raynor en Moth overviel door het verlies van de rechtszaak en daarmee hun huis. Opeens ben je dakloos. En dan ook nog de diagnose dat Moth een terminale ziekte heeft. Dan weet je even niet waar je moet beginnen. En dan kun je soms ook een niet zo’n goed idee hebben als een kustpad van meer dan 1000 kilometer gaan lopen. Maar dat je dat dan ook daadwerkelijk doet, met goedkope spulletjes van de Decathlon en een weekbudget van nog geen 50 euro… En dat je dan ook een boek gaat schrijven waarin je pagina na pagina steeds hetzelfde meemaakt, zwelgt in je eigen fantastisch-heid dat je dit doet en je zo jezelf gevonden hebt, daar ben ik dus allergisch voor.
Nu kan dat nog best een mooi boek opleveren. Bijvoorbeeld wat dit allemaal met je doet. Helaas is het boek een voortdurende herhaling van wandelen, weersomstandigheden (te heet, te nat, te koud), natuur, zoeken naar betaalbaar eten, zoeken naar een wildkampeerplaats en praatjes met passanten. Raynor blijft afstandelijk, vlak en ze vertelt je vrij duidelijk wat je van haar moet vinden. Zo jammer. Het enige dat het met mij deed, was dat ik mij kapot ergerde aan Raynor en ook aan Moth. Want als je al niet eens een rugzak op je rug krijgt, waarom zeg je dan niet gewoon ‘schat, ik vind dit geen goed idee’?? En welke ouders verzinnen het om na zo’n diagnose gewoon even van de radar te verdwijnen voor hun kinderen??
