Het weeskind
Noa zwerft door Europa nadat ze door haar ouders het huis is uitgezet. Ze bleek zwanger. Het is 1944 en Noa zoekt haar heil bij een Lebensbornkliniek. Vergeefs, want haar zoontje wordt bruut uit haar handen gerukt. Noa vindt een leefplek op het stationnetje van Bensheim. Op een dag hoort ze gehuil uit een treinwagon komen. In een flits haalt ze een baby uit de wagon en vlucht. Ze komt terecht bij een circus. Daar heeft Astrid 2 jaar eerder onderdak gevonden nadat zij door haar man het huis is uitgezet. Ze is Joods en een Duitse officier kan natuurlijk niet getrouwd zijn met een Joodse. Astrid krijgt de taak Noa op te leiden als trapezewerkster.
Ik had geen hoge verwachtingen van dit boek. Weer een oorlogsroman, been there, done that. En inderdaad is het verhaal niet verrassend. Geen boeiende nieuwe perspectieven, geen verrassende wendingen.
Boeien
Het boek heeft wel iets anders. Ik werd namelijk vanaf de eerste bladzijden helemaal in het verhaal gezogen. Ik las het in een paar dagen uit en kon het moeilijk wegleggen. Dat maakt deze zoveelste oorlogsroman in 1 klap de moeite waard. Want verhalen moeten boeien. Dat doet dit verhaal. Jenoff is gewoon een steengoede verhalenverteller. Ook al zijn de plots van haar verhalen flinterdun, voorspelbaar en denk je telkens ‘heb ik dit niet al eerder ergens gelezen?’. Dat maakt allemaal niet uit als je door de pagina’s vliegt.
Plot
Want er is natuurlijk wel wat aan te merken op het plot. Zo vind ik het vrij onwaarschijnlijk dat Noa naar Duitsland gaat. Haar familie heeft geen NSB- of nazi-achtergrond, ze spreekt geen woord Duits, dus hoe dan? En halverwege het verhaal blijkt ze ook opeens vloeiend Frans te spreken. Iets te ongeloofwaardig. Ook het huwelijk van Astrid met een officier is ongeloofwaardig. Hitler was al aan de macht en dan kon je als officier echt niet trouwen met een joodse. Jenoff heeft wel uitgebreid onderzoek gedaan naar circussen tijdens de Tweede Wereldoorlog. Dat stuk van het verhaal zit goed in elkaar.
Het plot is verder vrij voorspelbaar. Dat je ondanks dat toch geboeid blijft lezen, zegt veel over de vertelkwaliteiten van Jenoff.
