Het Stravinsky-spel
Arthur Japin is zo’n schrijver waarbij ik de ene keer enorm geraakt kan zijn door een boek en de volgende keer er niet doorheen kan komen. De historische romans van Japin vallen meestal in de eerste categorie. Het Stravinksy-spel speelt in de tweede helft van de twintigste eeuw. Zou het historisch zijn of toch eerder een boek in de categorie ‘niet-doorheen-te-komen’? Dit boek speelt vanaf ongeveer 1945 tot halverwege de jaren 1990.
Ontdekken
Cody Garner vertelt het verhaal. Hij is onderweg naar de belegerde stad Sarajevo, begin jaren 1990. Susan Sontag, zijn jeugdvriendin, heeft hem uitgenodigd om daar samen met hem een theatervoorstelling met lokale acteurs te regisseren. Het verhaal flitst van nu naar hun gezamenlijke tienerjaren in Los Angeles. Door de ogen van Cody leer je hoe de mensen in Sarajevo leefden tijdens het beleg. De tiener- en studiejaren van Cody en Susan in Californië (Los Angeles) gaan vooral over het ontdekken van literatuur en je identiteit.
Susan Sontag, ken ik die naam ergens van? Ja, dat klopt. Susan Sontag (1933-2004) is een Amerikaanse schrijfster en filosofe. Haar verhaal vertelt Japin op basis van de biografie die zijn partner aan het schrijven is. Cody is een fictief personage.
Niet makkelijk
Het boek is technisch goed geschreven. Helaas kon het verhaal mij niet boeien. Japin maakt het je niet makkelijk om in de literair-artistieke wereld van Susan en Cody te stappen. Je moet maar gewoon weten wie die schrijvers en componisten zijn. Daardoor vond ik het lastig om mij te laten meenemen in de fascinatie van Susan en Cody. En zo gaat het eigenlijk het hele boek. Ik kon nergens helemaal echt in mee.
Wat Japin probeert te vertellen? Ik weet het niet. Net op het moment dat ik het gevoel kreeg dat ‘erin zat’, poef, kwam er weer zo’n stuk waar ik mij doorheen moest worstelen. Jammer, want de historische achtergrond (Joegoslavië-oorlog en de aids-epidemie) zijn gebeurtenissen die interessante perspectieven bieden voor een roman. Helaas was dit het voor mij niet.
