Het meisje in de witte kimono
Tori krijgt van haar stervende vader een brief. En ineens krijgen alle verhalen die hij vertelde een andere betekenis. Zijn ze waar? En welke rol speelde hij zelf?
Het verhaal gaat eigenlijk over Naoko. Ze is 17 als ze Jimmy ontmoet. En dolverliefd. Tegen de wil van haar familie kiest ze voor een leven met Jimmy en niet voor de man die haar ouders voor haar hebben uitgezocht. Want een huwelijk met een buitenlander, dat kon niet in het Japan van eind jaren 50. En al helemaal geen Amerikaan. De schande. Haar familie verstoot Naoko. Wat volgt is een hartverscheurend verhaal.
Drama
Naoko’s verhaallijn is hartverscheurend. Amerikaans hartverscheurend, dus het ligt er allemaal dik bovenop. Te dik naar mijn smaak. En ook te veel drama. Een soort overdosis die echt afbreuk doet aan het boek. Ik ben er net wat te nuchter voor.
Verhalen
De verhaallijn van Tori gaat over Tori’s zoektocht naar de waarheid achter de brief en de verhalen van haar vader. Ik vond die verhaallijn wat gekunsteld. Eigenlijk vond ik alleen de verhalen die Tori zich herinnert mooi omdat die ineens een heel andere betekenis kregen. Tegelijk vond ik dit wel weer prettiger lezen omdat het wat minder dramatisch was. Ook het einde vond ik wat gekunsteld en een overdosis toeval.
Naoorlogs Japan
Wat mij vooral bij zal blijven is de sfeer van de naoorlogse jaren in Japan. Ik had er al iets over gelezen in Pachinko, dus ik wist dat Japanners in die tijd best eenkennig waren. En uiteraard zijn vrouwen en kinderen dan degenen die de hardste klappen krijgen. Het boek geeft een beeld van het leven in Japan eind jaren 50. Ik vond de tradities en algemene cultuur heel beklemmend en benauwend. Daar heb je gewoon niet zo heel veel extra drama voor nodig.
