Het huwelijksportret
In 1560 verliet de vijftienjarige Lucrezia di Cosimo de’ Medici de stad Florence. Ze was getrouwd met Alfonso Il d’Este, hertog van Ferrara. Nog geen jaar later was ze dood. Het verhaal gaat dat zij een jaar na haar huwelijk gestorven is. De officiële doodsoorzaak luidde ‘bloedvergiftiging’, maar er werd gefluisterd dat ze was vermoord door haar echtgenoot. Maggie O’Farrell beschrijft in Het huwelijksportret het fictieve levensverhaal van Lucrezia.
Fantasiewereld
Lucrezia is de derde dochter van Cosimo, de groothertog van Florence, en Eleonora. Ze groeit beschermd op aan het hof. Sterker: ze komt nauwelijks buiten de poorten van het paleis. Als derde dochter is Lucrezia niet zo belangrijk: haar vader heeft genoeg aan haar twee zussen om goede strategische huwelijksallianties te sluiten. Lucrezia’s eigenaardigheden neemt de familie daardoor voor lief: ze is dromerig, leeft in een fantasiewereld, heeft een extreem goed gehoor en kan geweldig tekenen. Tot de dag dat haar oudste zus overlijdt. En Lucrezia haar plaats in moet nemen en met Alfonso Il d’Este, de hertog van Ferrara, moet trouwen.
O’Farrell neemt je mee in de wereld van de dromerige Lucrezia. Van klein meisje tot getrouwde vrouw. Ze knipt het verhaal in twee verhaallijnen: de laatste dagen van Lucrezia en haar leven daarvoor. Door de afwisseling kan O’Farrell de laatste dagen van Lucrezia enorm uitsmeren. En voel je uiteindelijk het einde wel aankomen. Overigens een beetje jammer, dat einde. Dat had van mij niet gehoeven.
Lucrezia handelt regelmatig als in een droom, alsof ze in een andere dimensie leeft. Dit maakt haar aan de ene kant een boeiend personage, aan de andere kant vond ik het lastig om mij echt in haar te verplaatsen. Ook vond ik het daardoor af en toe lastig om geboeid te blijven.
Vrouwenrechten
Het thema van het boek zorgde dat ik toch bleef doorlezen. Want mijn hemel, Lucrezia was een gevangene. Er ging gejuich door het paleis toen zij voor het eerst menstrueerde. Dan kon ze trouwen. Helaas had Lucrezia geen geluk. Aangekomen in Ferrara hoorde ze het personeel fluisteren dat haar echtgenoot geen kinderen had, bij geen enkele vrouw. Toen Lucrezia na een half jaar nog steeds niet zwanger was, werd ze opgesloten in haar kamer en onder streng dokterstoezicht gesteld. Toen dat ook niet werkte, nam haar echtgenoot haar mee naar zijn jachtslot. En daar begint het verhaal.
O’Farrell levert met Het huwelijksportret een inkijkje in de wereld achter de pracht en praal van 16e-eeuwse huwelijksportretten. Vrouwen waren echt afhankelijk van hun echtgenoot voor hun vrijheden. Had je geluk, dan kon je een prima leven leiden. Had je pech, dan leefde je in een gevangenis. Het verhaal is helaas niet altijd even boeiend. En Lucrezia is een meisje waarmee je je lastig kunt identificeren. De beklemmende wereld van Lucrezia komt daardoor misschien wel beter naar voren.
