‘Geef me de ruimte!’
Ik was een Thea Beckmanmeisje. Het enige dat ik niet had was zwart haar. En zo’n avontuurlijk leven als de heldinnen in haar boeken had ik ook niet. Maar dat maakte niet uit, als ik een van haar boeken las, dan beleefde ik dat avontuur keihard mee. Ik vroeg mij wel altijd af: wie is die dame die eruit ziet als een oma? En hoe kan het dat zij zulke mooie verhalen schrijft?
Vivian de Gier nam voor dit boek een nogal ambitieuze taak op zich. Want Thea Beckman vond zichzelf niet zo interessant, dus ze bewaarde weinig. Toch weet ze een beeld te schetsen van het oer-Beckmanmeisje. Want dat was Beckman natuurlijk zelf. Haar hoofdpersonen hadden niet toevallig allemaal zwart haar.
Oer-Beckmanmeisje
Beckman werd geboren in 1923. Het is dezelfde tijd als waarover Suzanna Jansen verhaalt in De omwenteling. Als je trouwt, stop je met werken. Dus een opleiding had niet zoveel zin. Maar Beckman wilde schrijfster worden. Haar man Dick vond het goed als zij ging roken. En Thea had een ijzeren doorzettingsvermogen. Pas op latere leeftijd brak zij door als schrijfster. De Gier verhaalt uitgebreid over alle vergeefse en minder vergeefse pogingen een boek gepubliceerd te krijgen.
Gewone mensen
Theodora Petie groeide op in Rotterdam. Ze was het enige kind van haar ouders, Anna en Piet. Het gezin had het niet breed, maar was ook niet straatarm. Als jonge vrouw maakte Dora de bombardementen op Rotterdam mee. Niet alleen het bombardement van 14 mei 1940, maar ook in 1943 toen de geallieerden de havens en raffinaderijen van Pernis en Schiedam bestookten. Het huis van de Peties raakte zwaar beschadigd. Ze vertelde er nooit over, of in elk geval niet over wat het voor haar betekende. Dát het wat betekende, blijkt wel uit haar boeken. En waarom ze voor historische verhalen koos. Ze zegt er zelf over: “Je zie dat eigenlijk de hele geschiedenis lang: hoe de gewone mensen geknecht en uitgebuit worden. Maar daarover vind je weinig in de officiële geschiedenisboeken en ook niet in die voor kinderen.” Hoe de geschiedenis het leven beïnvloedt van mensen zoals zijzelf en haar lezers, dát was haar onderwerp.
Herhalingen
De biografie leest makkelijk. Wel zitten er veel herhalingen in het boek. Waarschijnlijk door het gebrek aan bronnen, maar sommige passages komen vaak terug of worden enorm uitgemolken. Denk aan de Moederlijke zinnen of Thea’s gemopper op recensies. Beckman vertelde niet veel over zichzelf en heeft weinig bronnen nagelaten. Toch heeft De Gier een beeld weten te schetsen van het oer-Beckmanmeisje: Theodora Petie en haar drijfveren.
Thea Beckman nam haar ruimte. En die gaf ze ook aan anderen. Als moeder, door de keuzes van haar kinderen te respecteren. Als schrijver, door jongeren serieus te nemen in haar romans, maar ook in haar columns, waarin ze het geregeld opnam voor de jeugd. En als mens, door haar lezers te laten zien dat ieder mens de ruimte verdient om te zijn wie hij is, met al zijn onvolkomenheden.
Videotip
Op TheaBeckman.nu delen Vivian de Gier en Marc Brester video’s en verhalen over het maken van de biografie, lezingen én wat het werk van Thea Beckman voor haar lezers betekende.
