Een volmaakte eenheid
1848. Henry vertrekt met zijn 2 nog levende zussen uit Ierland. Daar is niets meer, alleen armoede en honger. Hij overleeft als enige de zeereis naar de Verenigde Staten. Ergens in het zuiden van de Verenigde Staten belandt Sarah als slavin op plantage Jubilee in Virginia. Sarah en Henry ontmoeten elkaar als Sarah onderweg terug is naar Jubilee van een ‘uitleenklus’ en een zware regenbui haar overvalt. Henry nodigt haar uit met hem onder een boom te schuilen, hoewel dat heel ongepast is voor een slavin. Even later klopt Henry aan bij Jubilee om zijn werk als rondreizende smid aan te bieden.
Dit klinkt als een clichébegin van een romance en dat is het ook. Het verhaal is erg voorspelbaar. Gelukkig maakt de vorm nog wat goed.
Tammye Huf vertelt via 3 personages het verhaal van Henry en Sarah. Henry, Sarah en Maple. Maple is de huisslavin van Martha Johnson. En haar halfzus. Door die 3 personages ervaar je wat slavernij betekent. Huf weerlegt namelijk veelgehoorde argumenten als ‘mijn voorouders waren heel arm en dat is ook erg’ of ‘horigen en pachters hadden het ook slecht’. Dit doet zij via het personage Henry. Henry vindt bijvoorbeeld dat pachter zijn onder een Engelse Lord in Ierland en honger lijden net zo erg is. Want je kunt als pachter ook geen kant op als die Lord je vraagt een klus te doen. Want doe je het niet, raak je je huis en land en dus inkomsten kwijt. Sarah maakt Henry duidelijk waarom slavernij anders is:
Maar je moet begrijpen dat het lijden van slaven iets anders is. Als iemand jou bezit, kan die alles met je doen wat hij wil.
Henry kon naar Amerika vertrekken. En is nu eigen baas. Tegelijkertijd laat Huf ook zien dat het leven op een plantage tussen slaven onderling geen feestje was. Er was hiërarchie: huisslaven en veldslaven en je jaren op de plantage tellen ook mee. Er werd geroddeld. En een wit voetje halen bij de Master door een andere slaaf te verklikken. Dat perspectief laat Huf zien het toevoegen van het perspectief van Maple. Elke slaaf heeft zijn eigen leed.
Het is niet het origineelste verhaal over slavernij. En ook niet het beste. Toch voegt het wat toe door de gekozen perspectieven.
