Een losse draad
Violet Speedwell is ‘overgebleven’. Haar verloofde is gesneuveld tijdens de Eerste Wereldoorlog, net als haar broer George. Ze kan niets goed doen bij haar rouwende moeder sinds het overlijden van haar vader. Violet trekt het niet meer en besluit op haar werk overplaatsing naar Winchester te vragen zodat ze moet verhuizen. Weg bij haar moeder, weg uit haar dorp. Op naar een nieuw bestaan, een nieuwe Violet.
Het interbellum in Engeland was een bijzondere tijd. Vrouwen hadden tijdens de Grote Oorlog meer vrijheid veroverd, die ze niet meer afgaven. Tegelijk was het land nog doordrenkt van de Victoriaanse moraal. Ook Violet zwerft ergens tussen de oude moraal en nieuwe zelfstandigheid voor vrouwen.
Jane Austen
Het boek ademt Jane Austen: een kathedraal, een borduurclub, klokkenluiders. En een traag verhaal zonder groots plot. De thema’s zijn verrassend modern: ongetrouwde vrouw, onmogelijke liefde, lesbisch stel, stalker, verstoorde moeder-kindrelatie. Het levert een lekker lezend boek op dat aan de ene kant suikerzoet aanvoelt door de schrijfstijl en sfeer. En aan de andere kant stiekem heel herkenbare thema’s heeft. Ondanks dat de wereld er in de jaren 1930 wat anders uitzag dan nu, is het menselijke gedrag heel herkenbaar. Wie zorgt er voor een ouder? Hoe gaan we om met iemand die afwijkt van de norm? En pas je je aan of trek je je eigen plan?
Toch blijft er na het lezen maar weinig hangen. Wat had ik nu eigenlijk gelezen? Het verhaal kabbelt en hobbelt en boeit maar net aan genoeg om door te lezen. Ook voor de historische achtergrond hoef je het niet te lezen. Dan kun je beter een aflevering van Downton Abbey kijken.
Aardig detail van het boek is dat Louise Pesel en haar kathedraalbrodeuses echt bestonden. Met een beetje zoekwerk vind je afbeeldingen van de knielkussens.
