Drie dagen in augustus
Waar het boek over gaat: Berlijn, augustus 1936. De Zomerspelen van Berlijn zijn in volle gang. Unter den Linden is vol met toeristen, dagjesmensen en luidsprekers die iedereen op de hoogte houden van de sportieve prestaties. Aan die boulevard ligt chocolaterie Sawade met bedrijfsleidster Elfie Wagner. Elfie is een onzekere vrouw en de chocolaterie is haar veilige haven. Je leeft drie dagen mee met Elfie en haar buren aan Unter den Linden in de onrustige zomer van 1936.
Ode aan schoonheid
Dit boek speelt aan de vooravond van de Tweede Wereldoorlog in Berlijn. De statige boulevard Unter den Linden is het decor van dit boek. De boulevard waarover de roerige Duitse geschiedenis loopt, marcheert en paradeert. De bewoners zijn de hoofdrolspelers: Elfie, Franz, Issa, Trude en Madame Conte. Hun veilige wereldje aan de boulevard is toch niet zo immuun voor de buitenwereld als zij zelf denken. Zelfs niet tijdens die drie dagen in augustus tijdens de Zomerspelen waar het nazi-regime wilde laten zien dat het voor iedereen goed leven is in Duitsland.
Liefdevol vertelt Stern het verhaal van die bewoners van Unter den Linden tijdens drie dagen in augustus. Over hun angsten, hun verlangens, hun geheimen, hun troost en hun hoop. Het boek is een ode aan schoonheid. Schoonheid die we allemaal nodig hebben om de harde werkelijkheid aan te kunnen.
Sawade
De schoonheid van chocoladekunst en een onberispelijk ingerichte winkel helpt bedrijfsleidster Elfie door de dagen. Tot de dag dat zij een doosje bonbons bezorgt bij Madame Conte en Madame haar levensverhaal met haar begint te delen. Elfie nipt van een glaasje en merkt hoe haar wangen gaan gloeien. In een overmoedige bui spreekt ze clubeigenaar Issa en belooft hem donderdagavond naar zijn club te komen.
Even verderop aan de boulevard leeft Franz tussen de boeken van zijn boekhandel. Franz gebruikt de vrijheid tijdens de Olympiade om met kunstwerken uit een erfenis zijn vertrek naar Londen te regelen.
Door het boek heen lees je over de geschiedenis van chocolaterie Sawade. Sawade bestaat echt. Stern heeft een onbekend stukje geschiedenis ingevuld met een fictief verhaal. Of beter: haar verbeelding van wat er gebeurd zou kunnen zijn.
Een klein, melancholisch verhaal over troost en schoonheid die broodnodig zijn om menselijkheid te bewaren in onmenselijke tijden, zoals Anne Stern zo mooi in haar nawoord schrijft. Het zet je aan het denken hoe vaak schoonheid jouw toevluchtsoord is, of het je zicht op de werkelijkheid ontneemt en ook hoeveel schoonheid er eigenlijk is.
Hebben we niet allemaal een toevluchtsoord nodig, een plek waar schoonheid heerst, het genot over alles zegeviert, voor dat moment tenminste?
