De zaak aan Highway 62
Driss Guerraoui komt na een dag hard werken niet meer thuis. Hij is onderweg naar huis geschept door een auto en overleden. Zijn dochter Nora, jazzcomponiste, is in shock. Langzaam maar zeker dringt bij haar het besef door dat zijn ongeluk misschien wel helemaal geen ongeluk was.
Eerder las ik van deze schrijfster La Florida, een boek over de kracht van verhalen. Ik begreep daarom niet zo goed waarom Lalami nu een thriller zou hebben geschreven. Want dat is de verwachting die de Nederlandse editie van dit boek wekt. Gelukkig bleek het heel veel meer dan een thriller.
De originele titel van het boek is ‘The other Americans’. Dat zegt heel wat meer over de intentie van het boek dan het toch wat banale ‘De zaak aan Highway 62’. Het is geen moordmysterie. Het is een verhaal over ergens bij willen horen. Over Marokkaanse immigranten, een illegale Mexicaan, een Irak-veteraan, een zwarte vrouwelijke rechercheur en een wit Amerikaans gezin.
Thuis
Het boek draait om mensen die op een of andere manier verbonden zijn door het dodelijke auto-ongeluk van Driss Guerraoui. Allemaal zijn ze op zoek naar een thuis. Een thuis dat ze achtergelaten hebben. Een thuis waarvan ze volledig losgerukt zijn geraakt. Een thuis waarover ze voortdurend in onzekerheid zitten. Een thuis dat onder spanning staat. Of een thuis uit het verleden dat nooit meer terugkomt. Al deze perspectieven vinden elkaar in het verhaal rondom Driss’ auto-ongeluk.
Oppervlakte
Het wisselende perspectief vond ik niet storend. Het verhaal blijft redelijk logisch en chronologisch doorlopen, dus je weet als lezer steeds een beetje meer. En je ontdekt al snel dat het om meer gaat dan alleen ‘was het opzet of niet’. Tegelijk zorgt het wisselende perspectief ervoor dat de personages vlak blijven. Dat is ook waarom ik dit boek niet meer dan 2 sterren kan geven. Het blijft te veel aan de oppervlakte, te cliché, te makkelijk. Juist een verhaal kan je een nieuw perspectief laten ervaren. Door al die perspectieven lukt dat in dit verhaal niet.
