De wind kent mijn naam
Isabel Allende kan meeslepende verhalen schrijven. Ze sleept je mee in een andere wereld, vaak met een vleugje magisch-realisme. Met haar boeken ontdekte ik weer mijn liefde voor lezen.
In ‘De wind kent mijn naam’ vertelt Allende het verhaal van twee vluchtelingenkinderen: Samuel en Anita. Samuel werd in 1938 door zijn ouders op het kindertransport uit Oostenrijk naar Engeland gezet. Hij zag zijn ouders nooit meer. Anita vluchtte met haar moeder voor bendegeweld in El Salvador en werd in het opvangcentrum direct achter de grens in Amerika van haar moeder gescheiden. Zou zij haar moeder ooit weer zien?
Het begint met het voor Allende ongewone perspectief van Samuel. Allendes hoofdpersonen zijn eigenlijk altijd vrouwen. De kleine Samuel groeit op in Wenen. Daar maakt hij de Kristallnacht mee. En besluit zijn moeder hem op het kindertransport naar Engeland te zetten. De angst en de beklemmende sfeer komen goed naar voren. Ik moest ook heel erg denken aan De laatste trein naar vrijheid. Dat gaat over dezelfde gebeurtenissen.
Flarden
In dit boek zie je af en toe flarden van een meeslepend verhaal zoals we dat van Allende kennen. En net als je er lekker ‘in’ zit, schakelt Allende naar een andere verhaallijn. Er zijn er maar liefst 5 in dit boek: Samuel, Anita, Letitia, Frank en Selena. Alsof Allende niet kon kiezen vanuit welk perspectief ze het verhaal wilde vertellen. En toch heel graag iets wilde schrijven met een boodschap over migratie en de drama’s aan de grens Amerika-Mexico. En uiteindelijk toen het af moest maar alle vijf los aan elkaar geknoopt heeft. Waardoor je als lezer de boodschap juist niet meekrijgt. Althans, ik denk dat ze wilde meegeven hoe groot de gevolgen zijn van migratie en trauma’s. En die kwamen bij mij niet binnen. Heel jammer, het boek mist hierdoor echt een laag.
Maar ja, het blijft natuurlijk wel Allende. Dus echt slecht is het ook niet. Laat je oordeel over de schrijfster Allende in elk geval niet van dit boek afhangen.
