De Weywardvrouwen
In dit boek volg je Altha (1619), Violet (1942) en Kate (2019). Kate vlucht voor haar gewelddadige vriend, Violet is liever buiten tussen de insecten dan dat zij zich als rijke jongedame gedraagt en Altha staat terecht voor hekserij. Deze drie sterke vrouwen blijken een bijzondere band te hebben.
Elk mens is uniek. En iedereen heeft wel een speciaal talent. Dit boek draait om je kracht vinden met jouw speciale talent. Het speciale talent is in dit boek een bovennatuurlijke gave. Maar eigenlijk maakt dat niet uit. Het gevoel van hoe je nu met jouw talenten iets kunt betekenen voor de wereld om je heen is heel herkenbaar.
Eenzaam
Het boek speelt zich in 3 periodes af: de zeventiende eeuw, rond de Tweede Wereldoorlog en in de 21e eeuw. Elk tijdperk heeft zijn eigen uitdagingen. In de tijd van Altha waren er nog volop heksenvervolgingen na gebeurtenissen die mensen niet konden verklaren. Violet groeide op in een tijd waarin jonge vrouwen steeds vaker hun eigen weg kozen. Voor de 21e eeuw koos Hart voor het thema huiselijk geweld. Als getalenteerde en ambitieuze vrouw je weg vinden is op zichzelf al een uitdaging. Afwijken van ‘normaal’ staat garant voor gefronste wenkbrauwen en vragen. Laat staan als je een gave hebt waarvoor niet iedereen op de banken gaat staan. Hart laat je ervaren hoe eenzaam dit maakte. En hoe moeilijk het is dan je eigen keuze te maken.
Allegaartje
Je leest het verhaal van de drie vrouwen afwisselend: elk hoofdstuk verandert het perspectief. Dit maakt het moeilijk om echt met een personage mee te leven. Net als je meeleeft, wisselt het perspectief weer. Het is hierdoor een allegaartje geworden waardoor niets echt blijft hangen. Behalve wat bizarre beelden van een met vliegen bezaaid landhuis. Wat langere passages hadden hier beter gewerkt. Of een trilogie met in elk deel een andere hoofdpersoon. Dan kun je Altha, Violet en Kate echt leren kennen, met hen meeleven en hun worsteling ervaren.
Nu reis je flits-flits van de ene eeuw naar de andere en van de ene bizarre gebeurtenis naar de andere. Het gaat maar door en het maakt het verhaal niet geloofwaardiger. Het draait helemaal om de bovennatuurlijke gave van de vrouwen. Mooier was het als het ging om hoe de vrouwen hun kracht vonden met die gave. Want blijven staan met zo’n gave is niet vanzelfsprekend. En alledrie deden ze dit op hun eigen manier. Daar had ik graag wat meer over willen lezen.
