De wereld. Een familiegeschiedenis
De geschiedenis van de mens aan de hand van de belangrijkste familiedynastieën in de wereld. Dat zijn ruim 1.400 dikbedrukte pagina’s. Het voelt een beetje als een bijbel, maar dan in 1 kolom. Elk deel (bedrijf) begint met het noemen van het aantal wereldbewoners. Die is vooral de laatste 200 jaar spectaculair gestegen.
Te veel geschiedenis
Dit boek heeft ruim 1.400 pagina’s met daarop een duizelingwekkende hoeveelheid geschiedenis. En ja, er bestaat zoiets als te veel geschiedenis. Op die 1.400 pagina’s ook duizenden namen. Alleen al op de eerste pagina’s staan zoveel namen – en dan ook nog onbekende – dat ik moeite had om het te volgen. Ik koos om er wat overheen te lezen, omdat ik wilde ontdekken wat de invloed van familiedynastieën op de wereldgeschiedenis is.
De mate van geluk die je voor je familie wenst, bepaalt wat je voor de wereld wilt.
Familiedynastieën wilden maar 1 ding: de macht in de familie houden en bij voorkeur uitbreiden. Veroveringen waren nodig om kinderen macht te geven. En als het niet met het zwaard lukte, dan was een huwelijk ook een goede optie. Vrouwen waren daarbij machtiger dan wij vaak denken. Koningen en leiders hadden vaak meerdere vrouwen. En die vrouwen deden alles om te zorgen dat hun kind de macht zou erven. Dat leidde tot een duizelingwekkende hoeveelheid moorden, onthoofdingen en vergiftigingen. Vooral vrouwen waren gespecialiseerd in vergiftigingen: zij hadden vaak toegang tot hun man en konden zo een ‘troonsopvolging’ wat versnellen. Of een rivale uitschakelen.
Bijzonder tijdperk
Al lezend besefte ik steeds meer: ik leef in een bijzonder tijdperk. Op al die 1.400 pagina’s wereldgeschiedenis staat een duizelingwekkende hoeveelheid moorden. Hele steden werden uitgemoord, mannen, vrouwen en kinderen. De veroveraars bouwden torens van de schedels. Dit was geen uitzondering, maar min of meer standaardprotocol bij veroveringen. Dan wist je tenminste zeker dat er geen opstand uitbrak. Kortom: Poetin is niet de uitzondering, dat is de Westerse wereld. Zoals Montefiore schrijft: “Poetins invasie van Oekraïne is geen nieuwe manier om macht uit te oefenen en uit te breiden. Zijn meedogenloze wreedheid is een terugkeer naar de normale situatie op een manier die dynastieën in dit boek – krijgsheren, koningen en dictators – heel gewoon zouden vinden: de normale wanorde is hervat. Veel van de huidige wereldrijken lijken erop gebrand hun invloedssfeer uit te breiden op de manier van de oude wereldrijken. Het moedwillig doden van Oekraïense burgers, de lijken in de straten en de gezinnen die wegvluchten voor de oorlog herinneren ons eraan hoe de geschiedenis er meestal uitzag in de tijd dat er nog geen mobiele telefoons waren om gruweldaden en vluchtende mensen vast te leggen, en historici moorddadige veroveraars als helden prezen.”
Geen boek om blij van te worden. Gaan we weer terug naar ‘normaal’? Of deugen de meeste mensen en zit er lerend vermogen in de mens? En om positief te eindigen: na het lezen was ik vooral dankbaar dat ik geboren ben in een zeldzaam vreedzaam tijdperk in de wereldgeschiedenis.
