De vroedvrouw van de Groenburgwal
Een historische roman over een vrouw die haar eigen weg zoekt. Mijn lievelings. De titel zette mij wel op het verkeerde been, want ik vermoedde een feelgood historische roman. Dat bleek niet te kloppen. Er is weinig ‘feelgood’ in dit boek, vooral harde realiteit.
Amsterdam, 1695
Eefje leert voor vroedvrouw. Ze mag bijna examen doen en dan is ze officieel vroedvrouw. Een probleem: ze moet getrouwd zijn om examen te mogen doen. En ze heeft nauwelijks meer tijd om naar de anatomielessen van dokter Ruysch te gaan. Haar moeder mag haar beroep niet uitoefenen en laat Eefje daarom de huur verdienen in een hoerhuis.
Het is Amsterdam, 1695. Eefjes droom lijkt in duigen te vallen. Maar ze geeft niet op en probeert zo goed en zo kwaad als dat gaat toch haar doel te bereiken: het bord uithangen waarop staat dat ze vroedvrouw is.
Vlot
Jeanine de Vries neemt je in een paar zinnen mee naar het Amsterdam van eind 17e eeuw. Je krijgt snel een beeld van Eefje en haar leven. Ook de rest van het boek leest vlot. Het verhaal zakt nergens echt in, er blijft actie en tegelijk voldoende ruimte voor de beleving van Eefje. Haar wanhoop, hoop, ambitie, doorzettingsvermogen en soms naïviteit. En haar bijzondere vriendschappen met Bebe, een voormalige slavin en vroedvrouw in de zwarte gemeenschap van Amsterdam, en Lysbeth Jans, een vroedvrouw met een bijzondere geschiedenis.
Leven van gewone mensen
Je krijgt genoeg achtergrondinformatie mee om met 21-eeuwse ogen Eefje en haar leven eind 17e eeuw te begrijpen. Dit maakt De vroedvrouw van de Groenburgwal een sterke historische roman: een vlot verhaal en je leert over hoe gewone mensen hun leven leefden.
Vooral dat laatste is erg goed gelukt. Ik kon mij goed inleven in de keuzes die Eefje moest maken. Ik heb altijd een soort film in mijn hoofd als ik lees en bij dit boek was het niet moeilijk om beelden voor mij te zien.
Vrouwenrechten
Voor het boek is duidelijk veel onderzoek gedaan. Gelukkig overlaadt De Vries je er niet mee, je krijgt precies genoeg informatie. Helaas waren alle details over het werk als vroedvrouw niet zo aan mij besteed en heb ik ook geen flauw idee of het klopt. Ze hebben mijn leeservaring verder ook niet beïnvloed. Het boek draait voor mij vooral om Eefjes ambities in een samenleving waarin vrouwen geen eigen keuzes mogen maken. Laat staan ambities hebben. Vroedvrouw worden was voor Eefje een weg naar een eigen leven waarin ze niet helemaal afhankelijk zou zijn van een man. En dan te weten dat vrouwen pas in 1984 echt gelijk behandeld werden in Nederland, zo las ik in De omwenteling.
Kortom: niks zoetsappige feelgood, vooral bittere realiteit en een beeld van hoe moeilijk het eind 17e eeuw voor vrouwen was om eigen keuzes te maken.
