De verdwenen meisjes uit Parijs
Stel je vindt een koffer op een station. En geen eigenaar in de buurt. Wat doe je dan? Bedenk even dat het 1946 is. Maar dan nog. Zou jij die koffer openmaken en dan een envelop uit die koffer open maken?
Grace doet het, in 1946 op Penn Station. Dat kan niet meer goedkomen dacht ik. Iets te vergezocht, iets te ongeloofwaardig. En dat bleef het ook wel. Maar het is wel een heerlijke pageturner, veel spannender dan ik had verwacht.
Vrouwelijke spionnen
De koffer blijkt van ene Eleanor. En natuurlijk ga je naar 1943, waarin Eleanor een opmerkelijke rol speelt in een netwerk van vrouwelijke spionnen in Noord-Frankrijk. Ook daar weer gebeurtenissen die iets te toevallig of vergezocht zijn. En een scene die wel een vrouwelijke versie van ‘Currahee’ in Band of Brothers is.
De spionnes werden uiteindelijk naar Noord-Frankrijk gestuurd. Bijna niemand kwam terug. Wie heeft het overleefd? Wat is er met de andere vrouwen gebeurd? Pam Jenoff heeft qua spanning echt een uitstekend verhaal geschreven. Over een interessant onderwerp. Ik las het in een paar avonden uit, vloog over de pagina’s. Dat is ook de reden dat ik het 4 sterren geef. Want het boeit, je leert wat en het is ook weer geen onzin.
Haastige vertaling
Al die toevalligheden en scènes die je ergens anders ook al gezien of gelezen denkt te hebben zijn wel een smetje op het boek. Het had wat origineler gekund. De vertaling was een beetje haastwerk. ‘The lost girls of Paris’ vertalen met ‘De verdwenen meisjes uit Parijs’ kan Google Translate ook. En dat betekent het nu net niet. Wij zeggen ‘meiden’. Meisjes zeggen tegen vrouwen is best wel kleinerend. Ik houd het maar op slordig vertaalwerk. Een smetje op een heerlijke pageturner.
