De verborgen erfenis
Het leuke van leesuitdagingen is dat je wel eens een boek leest dat je normaal echt nooit zou lezen. Dit is er zo eentje. De genres ‘fantasy’ en ‘thriller’ vermijd ik meestal. Dus ook dit boek. Een uitdaging zorgde ervoor dat ik dit boek toch probeerde. En dat viel reuze mee! Geen wonder, want dit boek zou ik zelf ‘feelgood’ noemen of ‘magisch-realisme’. Misschien komt het hoge fantasy-gehalte nog in de volgende delen, voor dit deel vond ik het erg meevallen.
Meekabbelverhaal
Het tempo in dit boek is niet hoog. Gelukkig is het zeer onderhoudend geschreven. Dan krijg je zo’n lekker meekabbelverhaal, heerlijk. Het leven van Sonya staat op zijn kop als ze haar verloofde op heterdaad betrapt in hun slaapkamer met haar nichtje. Ze schopt hem het huis uit. Helaas werken ze bij hetzelfde bedrijf, dus dat kan nooit lang goed gaan. Sonya’s leven staat helemaal ondersteboven als een notaris aanbelt en haar vertelt dat ze een landhuis geërfd heeft van een onbekende oom, een broer van haar overleden vader. Ze wist niet dat haar vader een broer had. Er is wel meer dat ze niet weet. Ze is namelijk niet de enige bewoner van het landhuis.
Spookhuis
Enter de geesten. Roberts bouwt het rustig op, dus van een beetje spoken ergens halverwege gaat het naar een volledig spookhuis aan het einde. Het boek is een trilogie, dus geen idee hoeveel spoken we in de volgende delen gaan zien en hoe fantasy het dan wordt.
De schrijfstijl van Roberts is erg plezierig en op een of andere manier weet ze mij te overtuigen dat volstrekt ongeloofwaardige zaken toch echt heel plausibel zijn. Zoals dat je als zzp’er in de grafische vormgeving in een verlaten landhuis gelijk knettersuccesvol bent. Waarschijnlijk is dat omdat je wel weet dat dit niet uitmaakt voor het plot. Dat draait namelijk om de reden waarom die spoken dat landhuis bevolken. Daar kom je in deel 1 natuurlijk niet achter, dus zorgt Roberts voor een joekel van een cliffhanger. Want de boekjes moeten wel verkopen natuurlijk.
Kortom: graag gelezen, benieuwd naar deel 2 en nee, het is geen hoogstaande literatuur. Wel vermakelijk.
