De troost van sterren
De 13-jarige Lettie (Aletta) woont met haar ouders in Zuid-Afrika. Tijdens de Boerenoorlog vechten haar vader, opa en broer mee met de Boeren. Op een dag staan de Engelsen voor de boerderij van Letties ouders. Lettie, haar moeder, broertje en zusje moeten de boerderij verlaten en belanden in een concentratiekamp.
Trots
De Boerenoorlog is in Nederland vrij onbekend. Vreemd eigenlijk, want de Nederlandse kranten schreven er toen volop over, vol trots over die Nederlandse nakomelingen die toch maar mooi die almachtige Engelsen een lesje leerden. Na de Tweede Wereldoorlog is de Boerenoorlog in de vergetelheid geraakt. Want toen waren de Engelsen bondgenoot en vergaten we de Boerenoorlog en onze rol liever door alle narigheid met het apartheidsregime.
Vlooien
De troost van sterren is het verhaal van Lettie. Het vertrek van haar vader, opa en broer, de eenzame maanden met haar moeder en broertje en zusje op de boerderij en dan de komst van Engelse soldaten. De veilige wereld van Lettie brokkelt langzaam af. En dan moet ze naar een kamp. Wij weten dat het een concentratiekamp is, dat wist Lettie toen niet. Langzaam sluipen honger en ziekte het verhaal in. Weinig eten en een slechte hygiëne is vragen om ziektes en epidemieën. En dan zijn vlooien nog het minst erg.
In alle ellende zijn er voor Lettie ook lichtpuntjes. Ze sluit vriendschap met een ander meisje in het kamp. Ze zorgt voor een andere familie: een oma en haar kleinkinderen. En Tommy, een jonge Britse bewaker die zo anders blijkt dan ‘de Engelse soldaat’. Tot de realiteit Lettie inhaalt.
Naïef
Het boek is helemaal geschreven vanuit het perspectief van de 13-jarige Lettie. Het is haar belevingswereld en haar taal. Het zorgt ervoor dat je een beeld krijgt van de verschrikkingen van de Boerenoorlog die vrouwen en kinderen zo hard raakte. Tegelijk is Lettie af en toe wel heel naïef dat ze maar vraagtekens blijft zetten bij het Engelse vijandbeeld van haar omgeving.
Hartverscheurend
Letties verhaal is traag. Je maakt eerst kennis met haar familie en haar leven op de boerderij. Dan komt de oorlog langzaam binnen en daarna het kamp en dan de ellende. Het maakt ook dat het boek niet een grote poel van ellende is. Alhoewel het natuurlijk eindigt in hartverscheurende ellende, dat kan niet uitblijven met weinig voedsel, slechte hygiëne en een oorlog. En toch weet Boling een verrassend einde te schrijven. Een eenvoudig en toch diepgaand boek over de hartverscheurende ellende die oorlog heet.
