De riten van het water

De riten van het water is deel 2 uit de serie De witte stad van Eva García Sáenz de Urturi. Zij mengt lokale legenden met het geheimzinnige leven van inspecteur Unai López de Ayala. Dit levert een mooie combinatie op van de duistere mythes van Spaans Baskenland en ‘Criminal Minds’, die tv-serie met profilers, een computerhackgenie en rechercheurs. Ik raad je aan om eerst deel 1 te lezen, dan begrijp je de wereld van Unai beter.
De riten van het water begint met een nogal lugubere moord bij een grot-tunnel hoog in de bergen, de tunnel van San Adrián. Gothic-striptekenares Annabel Lee hangt ondersteboven in een met water gevulde eeuwenoude bronzen ketel. Het lijkt op de Keltiberische rite van het water, een vruchtbaarheidsrite. Annabel Lee blijkt zwanger. Wat heeft deze moord te maken met een archeologiekamp van de 16-jarige Unai en zijn 3 vrienden? En waar kent Unai Annabel van? En verliest Unai na zijn schoonzus in deel 1 nu ook zijn vriendin Alba aan een seriemoordenaar? Alba is immers ook zwanger…
Hier eindigt jouw jacht, hier begint de mijne.
Dankzij de verhaallijn over het archeologiekamp leer je in dit deel Unai beter kennen. Waarom jaagt hij zo obsessief op seriemoordenaars? Hoe herstelt hij van de schotwond in zijn hoofd uit deel 1?
Criminal Minds
García verwerkt de duistere legenden en mythen van haar geboorteregio op een mooie manier in de verhaallijn. Daarmee krijgt het verhaal wat meer lading dan enkel een soort Criminal Minds-aflevering. Juist het persoonlijke element rondom Unai geeft wat extra’s, anders was het plot misschien net te simpel.
Het rechercheteam om Unai en Estíbaliz krijgt in De riten van het water versterking met Milán, een computerhackgenie die graag werkt met gekleurde post-its (hallo Penelope uit Criminal Minds). De spanning is prima: kan het team de volgende moord voorkomen? En slaat de moordenaar Alba over of verliest Unai toch weer een dierbare?
García wil met De riten van het water ook een boodschap overbrengen. Aan het einde schrijft zij dat het verhaal gaat over vaderschap en moederschap: over goede en slechte ouders, grootouders of tantes die als ouders optreden en die paar besluiten die bepalen of je een goede of slechte ouder bent. Zonder al te veel weg te geven over plot: het woord ‘ouder’ geldt hier voor iedereen die een rol heeft bij het opvoeden en beschermen van een kind. Dus ook grootouders, ooms, tantes, leraren, enzovoorts.
Spaanse vertelkunst
García beheerst ook die typische Spaanse vertelkunst die ik zo fijn vind. Net wat meer oog voor details, net iets trager. Waardoor je heel makkelijk helemaal opgaat in het verhaal. De riten van het water duizelt van de archeologische informatie. Soms een beetje te veel, alsof de schrijfster even haar research wilde dumpen. Het andere minpuntje is de relatie Alba – Unai. Het was voor mij even geleden dat ik De stilte van de witte stad las en daardoor vond ik dit draadje een beetje een ‘love interest’ die er ook nog in moest. Ondanks dat: fijn spannend en vlot verhaal met een vleugje geschiedenis en cultuur.
Meer lezen over Vitoria
Over Vitoria:
Over de plekken van de moorden: