De rest van de dag
Mr. Stevens, butler op Darlington Hall, staat op het punt van zijn allereerste vakantie sinds ooit. Hij mag ook nog eens de auto van zijn baas, Mr. Farraday, lenen. Tijdens de reis mijmert Mr. Stevens over zijn loopbaan op Darlington Hall. Van de ‘good old’ days met lord Darlington tot de koop van het landgoed door een Amerikaan, zijn huidige baas. Wat blijft er over aan het einde van zijn loopbaan?
Schrijfstijl
De schrijfstijl van Ishiguro vind ik prachtig. Het heeft dezelfde heldere stijl als Klara en de zon. En toch is het volkomen anders. De rest van de dag is geschreven in klassiek keurig Engels. Ik hoorde gelijk Mr. Carson voor me uit Downton Abbey. Mr. Stevens kreeg in mijn hoofd het uiterlijk van Mr. Molesley. Niet vreemd, want dit boek gaat net als Downton over de periode na de Eerste Wereldoorlog tot in de jaren 50. De Engelse geschiedenis hobbelt op de achtergrond langs.
Mr. Stevens is de verteller. Hij vertelt zijn verhaal, zijn perspectief en zijn waarheid. Of die klopt, weet je niet. Je merkt wel dat zijn verhaal niet helemaal betrouwbaar is. Door zijn stiff upperlip, het gemak waarmee hij suggesties laat rondwanen en de gesprekken met Ms. Kenton. Het is allemaal heel subtiel en tussen de regels. Tegelijk kun je het niet missen.
Melancholisch
Het boek is licht en tegelijk intens melancholisch. Want wat blijft er van Mr. Stevens over aan het einde van zijn loopbaan? Hij leefde zijn leven voor Lord Darlington. En nu voor het huis Darlington Hall, maar dat staat een groot deel van het jaar leeg. Hij heeft geen personeel meer, maakt fouten en is op zoek naar zichzelf.
Een prachtig, klein en verstild verhaal. Over een butler in een wereld die sneller verandert dan hij kan bijhouden. En een literatuurprijswinnaar die ik voor de verandering ook eens mooi vind.
