De Parijzenaar
Isabella Hammad vertelt met dit boek over het leven van haar grootvader, Midhat Kamal. In 1914 vertrekt hij vanuit Nablus (op de huidige Westelijke Jordaanoever) naar Montpellier om daar geneeskunde te studeren. Nablus is dan deel van het Ottomaanse Rijk. En de wereld staat aan de vooravond van een oorlog. Je volgt Midhat tijdens zijn studie tot ongeveer 1939.
De historische achtergrond is natuurlijk razend interessant. Tijdens de Eerste Wereldoorlog stortte het Ottomaanse Rijk in en de Britten en Fransen verdeelden de Levant. Arabieren en Joden aasden op eigen land. Dit was voor mij de reden om dit boek te gaan lezen.
Cultuurschok
Het verhaal van Midhat is minder interessant. Het komt traag op gang en de eerste maanden van Midhat bij zijn gastgezin in Montpellier krijgen veel aandacht. Midhat belandt middenin de Franse hogere klasse, een cultuurschok. Hij filosofeert erop los en dat moet je liggen. Op bijna de helft van het boek gaat Midhat weer terug naar Nablus. Dan raken de gebeurtenissen in een stroomversnelling. Tegelijk gaat de lijn uit het verhaal en het verandert in een soort verslag. Ook duizelde het mij van alle personages, ik moest regelmatig voor in het boek checken wie het ook maar weer is. Het pakte mij niet en ik vond het ook hier lastig om door te lezen. Vanwege de historie en het perspectief heb ik doorgelezen.
Verhalen
Ik blijf achter met een teleurgesteld gevoel. Als het verhaal een tikkie pakkender was, dan… Alle ingrediënten zijn er: interessante personages, een tijdvak waar nog weinig over geschreven is in Europa en zeker niet vanuit het Arabische perspectief. Midhat is een ideale hoofdpersoon omdat hij na een paar jaar in Frankrijk weer terugkeert naar Nablus. Hij moet opnieuw zijn draai vinden. Lukt dat nog? En waar is hij thuis? Kortom: meer dan genoeg om er een meeslepend verhaal van te maken. En toch komt het niet uit de verf. Heel jammer, want juist verhalen helpen om de ander te begrijpen.
