De opkomst en heerschappij van de zoogdieren
Prehistorie, fossielen, dino’s: ik vind het allemaal niks. En toch nam ik dit boek mee dat op de ‘net binnen’ tafel in de bieb stond. Zoogdieren klinkt al wat bekender dan dino’s. En op de achterkant staat: ‘Paleontoloog Steve Brusatte vertelt met aanstekelijk enthousiasme het verhaal van de zoogdieren, dat nog verder teruggaat dan dat van de dinosauriërs.’ En het boek staat op de lijst non-fictie van een van de Goodreads-groepen waar ik lid van ben, dus ik deed eens gek.
Ik had geen seconde spijt. Brusatte begint elk hoofdstuk met een verhaal waarin hij een of ander pre-zoogdierachtig wezen miljoenen jaren geleden tot leven wekt alsof het om de hoek in het bos leeft. Daarna legt hij uit hoe dat beest is ontstaan en waarom het dier in de ‘stamboom’ van zoogdieren past. Ik vond het razend interessant. En mijn gebit is nooit meer hetzelfde.
Aanstelijk enthousiast
De schrijfstijl is prettig verhalend. Brusatte heeft een aanstekelijk enthousiasme. Hij vertelt zo dat een grote nitwit als ik het toch goed kan volgen. En het dan razend interessant vindt. Ik wil nu zelfs naar Naturalis. De tijdvakken bleven voor mij wel een chaos, gelukkig staat voor in het boek een tijdlijn om af en toe te spieken. Ik heb daar geen gevoel bij zoals ik dat heb met de meer moderne geschiedenis.
Xxl-kernramp
Als je zo de stamboom van zoogdieren bekijkt, is het een trieste parade van uitgestorven diersoorten. Tegelijk bleef bij mij vooral hangen hoe ongelooflijk krachtig en vindingrijk de natuur is. Een ramp voor de ene diersoort was een kans voor de andere. Zonder de meteorietinslag liep de wereld misschien vol met dino’s in plaats van mensen. En dan die enorme impact van dat ding: het was 10 km in doorsnee en veroorzaakte een krater van 40 km diep en 160 km breed bij New Mexico. Al het leven binnen 1000 kilometer was in 1 klap vernietigd. Het was een soort xxl-kernramp waardoor de zon de aarde een tijd niet kon bereiken gevolgd door vulkaanuitbarstingen bij India. Een klein groepje zoogdieren overleefde. Omdat ze klein waren, makkelijk konden schuilen, alles aten, wijdverspreid en met veel waren. Een raar idee dat die microscopisch kleine wezentjes ergens in onze stamboom staan.
Kracht
De kracht van de natuur spat van de bladzijden. En op het einde ook de vernietigende kracht van de mens. Tegelijk gaf mij dat ook hoop: we zijn slim genoeg om te slopen én om te beschermen.
Het is een dikke pil, maar absoluut een aanrader om meer te leren over waar onze wereld van zoogdieren vandaan komt. Fijn geschreven dankzij de verhalende stijl. En boeiend als je nieuwsgierig bent naar ‘het ongelooflijke verhaal van de soorten die ons voorgingen’.
