De glazen stolp
Beklemmend verhaal over hoe een depressie alle zuurstof uit je leven trekt. Goed leesbaar, boodschap wat onduidelijk.
Dit boek verscheen in 1963. Het leest alsof het dit jaar is. Of alsof je een variant van The Devil Wears Prada leest. Je hoeft er alleen maar mobieltjes en social media bij te denken. Knap hoe actueel de woorden nog zijn en hoe makkelijk je de wereld van Esther voorstelt. Tegelijk is het ook heel 1963 in suburbia en met psychiatrische behandelmethoden die we nu mishandeling noemen.
Esther is studente en is een van de uitverkorenen voor een stage bij een modetijdschrift. Hiervoor verblijft ze met medestudentes uit het heel het land een week in een hotel in New York. Je merkt wel dat er iets is met Esther, is ze recalcitrant of juist een naïeve meeloper of… Totdat ze haar kleren uit het raam gooit en er nog 2 mogelijkheden overblijven: een hele slechte trip of een depressie.
Zuurstof uit glazen stolp
Als Esther weer thuis is, voel je de zuurstof langzaam uit haar leven trekken. Of zoals zij het zelf omschrijft: ik zit een glazen stolp en ik heb steeds minder zuurstof. Dat is het sterke van dit boek: je leest het helemaal vanuit het perspectief van Esther. Je ondergaat met haar de in onze ogen nogal primitieve behandelmethoden tegen haar depressie.
Bij mijn uitgave zat ook het verhaal ‘Mary Ventura en het Negende Koninkrijk’. Het is een soort sprookje met Harry Potterelementen (een trein die vanaf een bepaald spoor naar een mysterieuze bestemming gaat). Het las lekker weg. Het plot was alleen niet duidelijk. Want gaat die trein nu naar de dood of niet? En als je uitstapt, ben je dan dood of toch niet?
