De engel van de stad
Een prachtige boekenserie met 1 deel te veel. Dat is De engel van de stad. Kraken is mijn lievelingsrechercheur (sorry: profiler). De prachtige vervlechting van een mysterieuze hoofdpersoon die je langzaam leert kennen, de legenden van Baskenland, kunsthistorie en misdaad zorgde ervoor dat ik genoot van deel 1 tot en met 4. Ik had dan ook hoge verwachtingen van dit deel. Helaas.
In deel 4 van de serie De witte stad vond Kraken zijn doodgewaande moeder. Helaas duurde de ontmoeting maar kort. Met het schitterende einde was voor mij de serie klaar. Tot mijn verrassing bleek er nog een deel 5 te zijn. Hierin onderzoekt Kraken een mysterieuze verdwijning na een brand in een museum in Venetië waarbij zijn moeder mogelijk betrokken is.
Succesformule
García Sáenz de Urturi doet haar uiterste best de succesformule nogmaals uit te voeren. Er zijn legenden, dit keer uit Venetië. Er is volop kunst in Venetië. En Kraken zit in een persoonlijke crisis. Onverwacht ingrediënt is dit keer informatie over de dood van Krakens vader. En toch. Het wil geen moment boeien.
In de hoofdstukken is Kraken aan het woord. In het ene hoofdstuk over zijn eigen belevenissen nu, in het andere hoofdstuk vertelt hij over zijn moeders belevenissen in 1992. De hoofdstukken zijn kort en de snelle wisselingen van perspectief doorbraken de spanningsboog. Ik raakte geen moment betrokken bij het verhaal. Het verhaal heeft ook minder diepgang. De legenden die normaal zo’n grote rol spelen waren armetierig, categorie ‘ik loop met een been op de stoep en een been in de goot’.
Nee, dit deel was er eentje te veel. Deel 4 was de perfecte afsluiting.
