De dochters van de kapitein
Waar het boek over gaat: New York, jaren 1930. De drie zussen Arenas verliezen vlak na hun aankomst vanuit Spanje hun vader. En proberen samen met hun moeder te overleven.
Hoge verwachtingen
Hoge verwachtingen had ik van dit boek. In de boekhandel zag ik een paar jaar geleden een aanbeveling voor De dochters van de kapitein. Omdat dit boek toen uitgeleend was in de bieb, nam ik toen Het geluid van de nacht mee. Ik vond het prachtig. Dus nu was het eindelijk tijd voor De dochters van de kapitein. Ik was wel weer toe aan een goed verhaal.
Hoog tempo
Dueñas stelt de hoofdpersonen in hoog tempo voor. Emilio Arenas, globetrotter van beroep. Hij vindt in de jaren 1930 vaste grond in New York en laat zijn gezin uit Spanje over komen. Zijn dochters Victoria, Mona en Luz hebben daar geen zin in en met puberale tegenzin stappen ze op de boot. Koud herenigd in New York komt vader Emilio bij een tragisch ongeluk om het leven. En krijgen de zussen en hun moeder te maken met typisch Amerikaans aasgierengedrag.
Karikaturaal
Helaas blijven de personages karikaturaal en flinterdun. Niemand krijgt diepgang. Je gaat niet echt van de zussen houden. Net als het personage een beetje de diepte in gaat, verdwijnt het weer naar de oppervlakte.
Het verhaal zit ook bomvol clichés. Het tragische ongeval. De ‘love interest’. De rijke man. De gemene advocaat. De koloniale gemeenschapszin. En natuurlijk het moment dat de zussen niet meer weg willen uit Amerika.
Toevalstreffer
Het verhaal boeide mij geen moment. Ik werd er niet ingezogen, kon niet meeleven met een van de zussen. Het las daardoor ook niet fijn, ik was snel afgeleid. Het lijkt een beetje alsof Het geluid van de nacht een toevalstreffer was, want ook deel 2 (Sira) vond ik al minder goed.
