De Briar-Club
Waar het boek over gaat: Thanksgiving 1954, Washington D.C. Het vrouwenpension Briar House schudt op zijn grondvesten. In een van de zolderkamers ligt een lijk in een plas bloed. Wat is er gebeurd? En dat na een periode waarin de bewoners steeds meer bevriend raakten door wekelijkse etentjes. Hoe kon dit zo uit de hand lopen?
Vol geschiedenis
Ik keek erg uit naar dit boek van Kate Quinn. Haar andere boeken las ik graag. Ze neemt je mee in een andere tijd en laat je een beetje ervaren hoe het toen was. En het allerleukste aan haar boeken: haar nawoord. Daarin vertelt ze uitgebreid over de historische achtergrond van haar boek. Wel pas aan het einde lezen, laat je eerst meeslepen in het verhaal.
Ook dit boek zit weer vol met geschiedenis, smullen voor liefhebbers zoals ik. Toch moest ik echt even ‘in’ het boek komen. Het is anders dan haar andere boeken, die toch meer een plot hebben met een duidelijke hoofdpersoon. Alhoewel ook De vrouwen van Bletchley Park al meer een sfeerschets was dan de meer thrillerachtige boeken daarvoor zoals De vrouw met de rode ster. Net toen ik begon te denken dat het nu toch een keertje tegenviel, switchte het perspectief naar Nora. Het werd langzaam beter en daarna was ik helemaal in de jaren 1950 in Washington D.C.
Caleidoscoop
Het boek begint met een plaats delict. In een van de zolderkamers ligt een lijk in een plas bloed. Daarna ga je een paar terug in de tijd naar de aankomst van Grace March bij Briar House. Ze ontmoet Pete Nilsson, de tienerzoon van de hospita. Grace weet met haar innemende persoonlijkheid al snel alle huursters elke week op haar krappe zolderkamer te krijgen voor een etentje. De Briar-Club is geboren. De huursters vertellen hun verhalen aan Grace. En Grace? Die vertelt niets. Wat is haar verhaal? En wat heeft zij dan te maken met die moord op de eerste bladzijden van het boek?
De Briar-club is een caleidoscopisch verhaal: met elk perspectief zie je de Briar House en zijn bewoners van een andere kant en leer je hen beter kennen. De perspectiefwisselingen voelen niet vervelend, sterker, je bent benieuwd wat het geheim van de hoofdpersoon is. Binnen een bladzijde leef je mee. Van de belevenissen van Nora schakel je door naar Fliss en ondertussen lees je via Fliss ook wat er verder met Nora gebeurt. En alle verhalen lopen via Grace die met haar zonnethee en etentjes alle geheimen in Briar House lijkt te weten.
Verslavende sfeerschets
De schrijfstijl is zoals we die van rasschrijfster Quinn kennen: vlot, boeiend en verslavend. En door heel het boek loopt de vraag: wie is Grace nu eigenlijk, heeft ze wat te verbergen en wat dan? En hoe zit het toch met die moord? Genoeg ingrediënten voor een boek dat je in een paar avonden uitleest.
In het boek zit ook een hoop geschiedenis. Quinn heeft er een geschiedenisles ‘Amerika in de vroege jaren 1950’ van gemaakt. De na-oorlogse jaren waarin iedereen vooral vooruit wilde, de jaren ook van de Korea-oorlog en de heksenjacht op ‘on-Amerikaanse’ activiteiten (McCarthy). En van vrouwen die langzaam maar zeker hun rechten opeisten. Elke huurster laat een ander stuk van de geschiedenis zien. In het verhaal zijn ook historische gebeurtenissen verwerkt. Zoals het aanzoek van John F. Kennedy aan Jacqueline Bouvier in Martin’s Tavern. Quinn vertelt er in haar nawoord alles over. Dit beeld van Washington D.C. in de vroege jaren 1950 vond ik misschien nog wel fascinerender dan het mysterie ‘wie is er vermoord en wie heeft dat gedaan?’
Heerlijk boek, aanrader voor liefhebbers van fijne verhalen en Amerika.
