De bijzondere levens van Violette – Valérie Perrin
Violette Toussaint is de beheerder van een begraafplaats. Ze is bevriend met de grafdelvers, uitvaartmedewerkers en de priester, kent alle vaste bezoekers en houdt een nauwkeurig archief bij van alle begrafenissen die plaatsvinden. Haar leven heeft 2 werelden: de begraafplaatswereld waarin ze somber gekleed gaat en haar eigen wereld waarin alles poederroze is, felgekleurd en ze zich uitleeft in haar tuin.
Op een dag staat de knappe politiechef Julien voor haar neus. Net als alle bezoekers helpt ze hem. Hij bedankt haar door op zoek te gaan naar haar vermiste man. En dat haalt oude wonden open.
Ingenieuw bouwwerk
De schrijfster brokkelt de muur rondom Violette langzaam af. Het is een ingenieus bouwwerk waarin je door de tijd springt en weer terug. En van het ene perspectief naar het andere. Dat maakt dat je voortdurend alert blijft als lezer. Ben je net gewend aan een nieuw personage, staat de volgende alweer klaar.
Het boek staat ook tjokvol mooie zinnen en passages waardoor je het boek even weglegt en het herkauwt. Een paar pareltjes deel ik hieronder. Ze vertellen niets over het plot.
Lief en prachtig boek over rouw en verlies, over hoop en wanhoop, liefde en vriendschap.
Citaten
“Soms, als we één iemand missen, lijkt het of alles ontvolkt is.”
“Zijn is eeuwig, bestaan is tijdelijk, de eeuwige herinnering zal de boodschap zijn.”
“Dode bladeren worden weggeschept, herinneringen en teleurstellingen ook.”
“Het is nooit helemaal donker, aan het eind van de weg staat altijd nog ergens een raam open.”
“Leer genereus je afwezigheid te schenken aan hen die het belang van je aanwezigheid niet hebben begrepen.”
“Pas als het zwart pikzwart is, verschijnt de eerste ster.”
“Het leven is een langdurig verlies van alles waar je van houdt.”
