Dagen van zand
Dit was mijn eerste graphic novel. Al heel lang wilde ik een keer zo’n boek lezen. Op Goodreads tipte iemand dit boek voor mensen die van geschiedenis houden. Het verhaal speelt zich af tijdens de Dust Bowl, een periode van droogte en stofstormen op de prairies van de Verenigde Staten.
Ik las het verhaal in een avond. Wat een onderzoek heeft Aimée de Jongh gedaan voor dit boek! In het verhaal zelf staan voetnoten en aan het einde is ook een dossier toegevoegd met achtergrondinformatie. Daarin zie je hoeveel onderzoek ze heeft gedaan. De foto’s tussen de hoofdstukken zijn met zorg gekozen. Eigenlijk bijna beledigend dat je het in een avondje leest. Tegelijk: ze maakt hiermee een hele nieuwe doelgroep bekend met dit stuk geschiedenis.
Anders lezen
Een graphic novel is een hele andere manier van lezen. Bij een boek maak je zelf de beelden in je hoofd. Bij een graphic novel staan de beelden er al. In een boek kun je in het hoofd van een personage kruipen. Bij een graphic novel lukt dat minder. Het verhaal in Dagen van zand raakte mij daarom niet. Alsof je er alleen naar kijkt en niet ervaart wat de Dust Bowl voor de bewoners van de prairies toen bekende. Lezen is voor mij vooral even andermans leven ervaren.
Ongelooflijk veel werk
Dit voelt wel alsof ik Aimée de Jongh tekort doe. Ze heeft zo ongelooflijk veel werk in deze 320 pagina’s gestopt. Prachtige tekeningen, veel research, met zorg gekozen foto’s. Daarvoor zou het boek 5 sterren krijgen.
Het perspectief is goed gekozen: een jonge fotograaf uit New York die de opdracht krijgt foto’s te maken van de ellende in Oklahoma. Voor hem is de Dust Bowl net zo vreemd als voor ons. Het verhaal zelf was best voorspelbaar. Wél heel mooi zijn de vragen over de waarde van fotografie en de waarheid en wat echt belangrijk is in het leven.
Ligt het aan de vorm van een graphic novel dat ik net niet geraakt werd door het verhaal? Of ligt het aan Dagen van zand? Ik denk het eerste. Graphic novel is niet voor niets een eigen vorm en vraagt dus ook een eigen manier van lezen. Ik denk dat ik meer van de letters ben. En minder van beeld. Ik maak het liefst mijn eigen beeld in mijn hoofd.
Meer over de Dust Bowl
De vier windstreken, Kristin Hannah, indrukwekkend boek over een gezin tijdens de Dust Bowl.
