Atmosphere
Joan droomt haar hele leven al over de sterren. Als NASA ook vrouwen toelaat tot het astronautenprogramma, meldt Joan zich aan. Ze is een van de vier vrouwen. Joans leven verandert in een leven waar ze nooit van had durven dromen. Tijdens missie STS-LR9 verandert echter alles.
Atmosphere speelt tegen de achtergrond van het spaceshuttleprogramma van NASA begin jaren 1980. Daarom mag het zich een historische roman noemen. Misschien ben ik inmiddels te oud, maar dit is voor mij eerder gewoon een feelgood dat zich toevallig afspeelt rondom het spaceshuttleprogramma. En geen historische roman. Het voelt niet als geschiedenis, omdat spaceshuttles gewoon nog steeds als speciaal voelen. En nog steeds zijn machtsstructuren gebouwd volgens het beeld van mannen.
Het boek draait om passie en liefde. Joans passie zijn de sterren. Ze is hoogleraar en peettante voor nichtje Frances. Als NASA ook vrouwen toelaat tot het astronautenprogramma meldt Joan zich aan. Ze wordt gekozen. En dan blijkt dat Joan nog veel meer liefdes en passies in zich heeft dan ze altijd dacht.
Wervelend verhaal
Taylor Jenkins Reid heeft er weer een wervelend verhaal van gemaakt. Dat is ook meteen de reden dat ik het boek uitlas. Want al het gedoe over sterren en ruimtevaart is niet aan mij besteed. Het haalde de vaart uit het verhaal en ik moest echt mijn best doen om door te lezen. Het is dat het goed geschreven was, anders had ik het weggelegd. Joan wandelt gelukkig zo het boek uit en dat maakte dat ik verder las. De andere personages blijven – ik denk bewust – een beetje mysterieus. Je leert ze alleen door de bril van Joan kennen. Dankzij de heerlijke naïviteit én vooral dankzij de liefdevolle blik waarmee Joan naar mensen kijkt, kregen zij toch een menselijke kant.
