Al het blauw van de hemel
Lang getwijfeld, toch gaan lezen. Mijn twijfel zat in het onderwerp: reizen, op zoek gaan naar jezelf of de zin van het leven. Het is meestal niet mijn ding (Het zoutpad, De camino). Ik ben toch gaan lezen omdat ik nieuwsgierig ben waarom zoveel mensen lyrisch zijn over dit boek.
Traag
En ik vond het vooral saai. Zo saai, dat door de traagheid alle emotie verloren ging. Ik zat geen moment in het verhaal en werd er niet door gegrepen.
Emile krijgt de diagnose jong-alzheimer en besluit zijn laatste maanden niet als patiënt door te brengen, maar om die bucketlist-reis naar de bergen te maken. De reis die hij altijd nog wilde maken met zijn beste vriend. Die is net vader geworden, dus plaatst Emile een advertentie voor een reisgenoot. Joanne meldt zich. Zonder bericht aan zijn familie vertrekt Emile, pikt Joanne op met zijn camper en rijdt naar de Pyreneeën. Maar wie is Joanne en waarom stapt zij zomaar in een camper met een wildvreemde?
Vakantiefoto’s kijken
Het verhaal wankelt tussen 3 poten: Emiles ziekte, Joannes verleden en een soort natuur-wandel-camper-reisverhaal. Het leest als vakantiefoto’s kijken van iemand die zelf een droomvakantie heeft gehad en er niet over uitgepraat raakt hoe prachtig het ergens was en hoe het voelde en jij alleen maar denkt ‘oké, volgende foto graag’. Het meandert van links naar rechts en nog een beetje naar hier en dan nog even daar. Alsof de schrijfster na een tijdje dacht ‘o ja, nu moet ik weer verder met deze verhaallijn’. Het haalde voor mij alle snelheid uit het boek.
Op zoek naar jezelf-reisboek
Ik werd ook niet gegrepen door het verhaal. Emile vond ik zeker in het begin erg van bordkarton. Het werd daarna wel wat beter, maar toen was ik al afgehaakt. Joanne vond ik tergend met haar nietszeggende Paulo Coelho-clichés en vervolgens was ze een iets te perfecte raadgeefster. Het is mij iets te sentimenteel, het ligt er iets te dik bovenop en nou ja, het kon mij gewoon niet boeien. En vragen waar ik juist nieuwsgierig naar was, die blijven onbeantwoord. Wat ging er in Emile om in die hut in Aas toen hij echt zichzelf begon te verliezen? En juist op dat moment draait het boek helemaal naar Joanne. Zo jammer, want nu werd het toch weer het zoveelste ‘op zoek naar jezelf’-reisboek. En dat is niet mijn ding. Ik heb het boek uiteindelijk wel uitgelezen, maar wel soort van diagonaal zodat ik saaie stukken waarin niets gebeurde kon skippen.
